Pozytywne podejście do życia? Jeśli chodzi o mnie, dawniej wydawać by się ono mogło niemożliwe. Osoba tak zdołowana, wiecznie niezadowolona jak ja, wciąż rozpamiętująca przeszłość, nawet najmniej istotne, czy też pozbawione sensu zdarzenia - nagle uśmiechnięta, radosna, optymistycznie patrząca w przyszłość? A jednak. Dawniej nie cierpiałam uśmiechu, uważam go za coś sztucznego, naprawdę działał mi na nerwy. A dziś? Jakiś czas temu z dnia na dzień postanowiłam z radością iść przez życie. Tak po prostu. Przez tyle lat nie byłam szczęśliwa żyjąc tak, jak żyłam... dlaczego miałabym się nagle taka stać? Nie wyszło w taki sposób, może wyjdzie w inny - z uśmiechem. I choć sama jestem w szoku, to udało mi się odnaleźć w sobie pozytywną energię. Nie, wróć. Ona chyba sama do mnie przyszła, gdy nadszedł na to odpowiedni czas. Albo gdy poczułam, że jestem na to gotowa. Bo to, co nas blokuje przed osiągnięciem szczęścia, to strach. Strach przed zmianami, przed nieznanym... Każdy ma inne obawy. Ale to właśnie one stają nam na drodze, która bądź co bądź powinna być tym szczęściem, a nie jedynie cel sam w sobie. "Pokonaj strach, a będzie to lęk po raz ostatni". To zdanie wydaje się banalne, wyolbrzymione. W moim przypadku okazało się jednak prawdziwe. Niedawno uderzyły mnie też słowa pewnej mądrej osoby, właściwie najbardziej pozytywnej i prawdziwie, naturalnie szczęśliwej, jaką znam: "w życiu są rzeczy ważniejsze niż strach"... I tego się trzymam :) Mam nadzieję, że Wy również!
ph. Radek Radziejewski
